دانلود با لینک مستقیم و پر سرعت .
لینک پرداخت و دانلود *پایین مطلب*
فرمت فایل:Word (قابل ویرایش و آماده پرینت)
تعداد صفحه16
تشخیص افتراقی[1] و انتخاب درمان[2]
هدف از روشن کردن مکانیزمهای دفاعی مختل کننده[3] [برای بیماران] به صورتی که در فصل 5، آمده، تنها تحت شرایط ذیل برای افراد آسیبپذیر اثر کاملاً درمانی [4] خواهد داشت:
1- فاقد اختلال روان پریشی باشند.
2- مجرم بزهکار[5] نباشند (مسابقه تجاوز جنسی[6]، قاتل[7]، سابقه سرقت مسلحانه[8]، سرقتهای بزرگ[9]، آزارگری شنیع کودک[10]).
3- این افراد دارای توانمندیهای[11] ذیل باشند:
عملکرد "من" خودمختار
* عملکرد انسجام بخشی نسبتاً سالم داشته باشند (بتواند افکارش را سازمان دهد، منطقی[12] باشد)
* تا حدودی توانایی انتزاعی داشته باشد (متوجه معنای ضمنی مطالب باشد، نمادها را درک کند.)
* واقعیت آزمایی، تا حدودی سالم باشد (تفاوت خیالپردازی از واقعیت را بفهمد.
* تا حدودی توانایی خود- مشاهدهگری[13] داشته باشد.
فرامن
* تا حدودی از احساس شرم یا گناه برخوردار باشد
نیرومندی "من"
* بتواند افکار عجیب[14] و غریب را تا حدودی از هشیاری دور نگه دارد (شامل تفکر فرایند اولیه نیز میباشد)
* توانایی نسبی اجتناب از مواد اعتیادزا[15] را داشته باشد و به طور کلی مهار نسبی تکانشوری داشته باشد.
روابط عاطفی بین خود و دیگران
در اعتماد و همدلی با افراد دیگر از مهارت قابل قبولی[16] برخوردار باشد.
به عبارت دیگر، پس از ارزیابی چند جانبه عملیات ذهنی به منظور تشخیصگذاری، تعیین قابلیت درمانپذیری[17] مراجع با رویکرد روانپویشی نیز مهم است. به طور کلی مراجعینی که دچار روانپریشی یا شرایطی نزدیک به روانپریشی هستند، افرادی که بیماریهای جسمی مغزی دارند، و نیز افرادی که عملکردهای "من" و "روابط عاطفی آنها با دیگران" به شدت مختل[18] شده است، نمیتوانند از درمانپویشی بهره ببرند.
پویاییهای ناهشیار (روابط بین کشانندهها، عواطف، فرامن، و مکانیزمهای دفاعی) به قدری مجذوب کنندهاند که بسیاری از درمانگران (و اغلب کتابهای رواندرمانگری)، بدون اینکه ابتدا عملکردهای "من" و مهارتهای روابط عاطفی با دیگران را بررسی کنند، بر انجام مداخلات پویشی تمرکز میکنند. در نتیجه، برخی از افرادی که دچار نارسائیهای نامحسوس "من"[19] هستند و مستقیماً تحت درمان تحلیلی مکانیزمهای دفاعی و عواطف قرار میگیرندف بهبود نمییابند. به عبارتی، افرادی که در آنها عملکردهای "من" سالم است و کاملاً از قابلیت درمان با رویکرد بینش مدار[20] برخوردار هستند، ممکن است درمان رابا دارو درمانی و/ یا درمانهای حمایتی (به فصل 7 مراجعه کنید) به پایان برده و به همین ترتیب به قدر توانمندی خود در درمان پیشرفت نداشته باشند.
از بین تمام عملکردهای "من" خودمختار، مهمترین آنها به لحاظ ارزیابی قابلیت درمانپذیری با هر یک از انواع روان درمانگریهای بینش مدار عبارتند از :ess)
